مقایسه سلمان و کامرون

پادشاهان قوی ملت های ضعیف

محمد علی عسگری

در رسانه ها خواندیم و دیدیم که ملک سلمان پادشاه عربستان سعودی در سفر تفریحی یک ماهه خود به مراکش چقدر هزینه کرد. او در سفرهای پیشین خود به ژاپن ، اندونزی ( شرق آسیا ) و یا سفری که به ترکیه داشت نیز همین مقادیر را هزینه کرده بود . اساسا پادشاه سعودی هرجا می رود با خود لشگری از خدم و حشم می برد . بیش از یک هزار نفر به همراه صدها خودروی بنز لیموزین و هواپیماهای مخصوص و اجاره کردن دو هزار اتاق یا سویئت برای اقامت . سفرهای پادشاهان سعودی کارناوالی از پول و ثروت و ریخت و پاش است . با کدام توجیه ؟ با این توجیه که ما می خواهیم به این صورت قدرت مان را به رخ جهانیان بکشانیم . یعنی بگوییم این ماییم که دارای چنین خدم و حشمی هستیم . همان استدلالی که معاویه می کرد!

هنگامی که خلیفه عمر او را بازخواست نمود که چرا برای خود دربان و نگهبان و مامور مخفی گذاشته ای و پرده های آنچنانی بر سرای خود آویخته کاخ سبز برافراشته ای ، او در جواب گفت این ها همه برای این است که کافران از ما مسلمانان حساب ببرند و عظمت و شکوه ما به اصطلاح چشمان شان را کور کند . عمر از سر ساده اندیشی یا ناچاری این استدلال را پذیرفت و سکوت پیشه کرد اما بودند مسلمانانی که می دانستند همه این زرق و برق ها برای چیست و معاویه مشغول چه توطئه عظیمی است و چگونه یک دین مردمی و توحیدی را دارد به یک امپراتوری ستم گرانه و بی ترحم تبدیل می کند .

اتفاقا همین روزها که خبرهای مربوط به سفر پر هزینه پادشاه سعودی پخش می شد، عکسی نیز در شبکه های مجازی منتشر شد که دیوید کامرون نخست وزیر پیشین انگلستان را نشان می داد . او در مترو به حالت کج ایستاده و روزنامه ای را مطالعه می کرد . مردم عادی روی صندلی های مترو نشسته و هیچ کس حتی حاضر نبود بلند شود وجایش را به رسم ادب به این نخست وزیر پیشین هدیه کند . کدام یک از دو تصویر ( ملک سلمان یا کامرون ) نشان دهنده عظمت وافتخار یک کشور یا یک ملت است ؟ آنکه سعی می کند با ولخرجی های آنچنانی چهره کریه خود در جرم و جنایت ( یک نمونه اش جنگ یمن ) را بپوشاند و عقب ماندگی های ملتش را به این وسیله سرپوش بگذارد یا اینکه با سادگی اش به هر بیننده ای می رساند که درکشور ما مقام و موقعیت هیچ ارزشی ندارد . نخست وزیر تا برمسند قدرت است نخست وزیر بوده و هنگامی که دوره اش تمام شد یک شهروند عادی است . درکشور ما این ملت است که قدرت دارد نه شخص پادشاه یا نخست وزیر. ای کاش روزی فرا برسد که حاکمان کشورهای اسلامی نیز دریابند قدرت شان به ریخت و پاش هایی از این دست نیست بلکه قدرت هر حکومتی قبل از هرچیز به قدرت ملتی بستگی دارد که زیر سایه آن حکومت زندگی می کند . وقتی ملتی در فقر و فلاکت دست و پا می زند پز دادن های اینچنینی فقط به کار دلقکان شوخ طبع می آید .