غزل حافظ

غزلی از 1 با ترجمه نایینی

مژده ای دل که مسیحا نفسی میآید

که ز انفاس خوشش بوی کسی میآید

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش

زدهام فالی و فریادرسی میآید

زآتش وادی ایمن نه منم خُرّم و بس

موسی آنجا به امید قبسی میآید

هیچ کس نیست که در کوی تواش کاری نیست

هرکس آنجا به طریق هوسی میآید

کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست

این قدر هست که بانگ جرسی میآید

جرعهای دِه که به میخانهٔ ارباب کرم

هر حریفی ز پی ملتمسی میآید

دوست را گر سر پرسیدن بیمار غم است

گو بر آن خوش که هنوزش نفسی میآید

خبر بلبل این باغ بپرسید که من

نالهای میشنوم کز قفسی میآید

یار دارد سر صید دل حافظ یاران

شاهبازی به شکار مگسی میآید

ترجمه به زبان نایینی

ای دل موشتُلق گو مَسیحا نیفِسی یَه

إز نیفِس هایی خاشُش جی بویی کَسی یَه

إز غُصه یی دوری نَکِر نالَه و قال گو هِشِّوْ

می فالیم گیرِفته و فریاد رَسی یَه

إز أتشی وادی أیمن فقط می خاش و خرِّم نَهی

موسا داره شو أویی تا خوی یَه ألوییی پِه یَه

هیشْکی نَهو گو پیشی تو کاری نَشْ دارتَه بو

هِرکی أوویَّه و َ وِ هووایی هیوَسی یَه

هیشْکی نَشْ زونا گو مِنزِلی معشوق کییا وَهُو

دُوقده هو گو صودایی زِنگی وِ گوشْ رَسَه

یَه پیالَه یی هَده گو تو میکدَه یی أربابی

هِر آدمی وِ رَدّی هِم پِیاله یی خویُش یَه

إگر ریفیق حالی دو بیماری غُصَه ُشْ وَرَسا

وِشْ واجْ گو تو خاش بو، هونوم نیفِسیشْ بری یَه

خیبری بلبلی دو باغ وَرَسیدْ گو می

نالَه یی وَئْرَسی گو إز قیفِسی بِری یَه

رُفقا یارْ شُووا دلی حافظ شوکال إیکیرَه

أُلّلویی بورا شوکالی مَجی دارَه یَه