داستان کوتاه

إیکی إیکی نه گَلَه گَلَه

نوشته : محمد رضا بلابادیون

زومونه سخت بی، نه نفت وافِر یایی وَ بی، نه گاز بی، نه برق بی،

تو بندی کوهَسونُ دی یا وَ چارتا هیزوم و کوراک و قیچ سَوزی گرتا ،

دی جی زیمسون از ناچاری وِروشی کِنتو بِری در وازه شی تارتُ اُراشن.

حسنی بِری کیه اش تاک بی، عیال وار جی بی ، مِردی نازی بی،

خُی هیمه کایه شوخیش کَ،

یه رو هیزوم وِری گیره تاره شهر بری دروازه ،

چن تا پیره مِرد سینی دیفال تو اُفتو هَنیگیشته بوین، ایکیش واجه

اوواج تا ایوینم تو کوهَسّونی شوما وَجی قورومساق هِن ،

باقیه جی خِندِن .حسنی یه فکری کیره واجه :

ها ،هِن، اما ایکی ایکی ،نه گله گله ،.

ترجمه :

اوضاع و احوال خوبی نبود و مواد سوختی کم بود

از کوهستانها بوته بیابانی را می کندند و در بازار شهرها می فروختند

حسنی مردی آبرو دار، عیالوار و شوخ طبع بود .

روزی از ایام که بار هیزم آورده بود تا بفرشد چند نفر از شهرنشینان را دید که سینه آفتاب گیر دیوار نشسته اند.

یکی از آنها به حسنی گفت :

بگو ببینم کوهستان شما آدم قرمساق هم پیدا می شود؟

حسنی شوخ طبع هم گفت :

پیدا میشود اما یکی یکی، نه دسته دسته!