کوه های ثروت دره های فقر

کوه های ثروت و دره های فقر

تا چراغ قرمز می شود دخترک چهار پنج ساله ای خود را از لابلای درخت ها و چمن های کنار خیابان خود را به کنار خودروها می کشاند . در دست چپش یک دسته فال مچاله شده است . با دست راست ، هم بینی اش را می گیرد و هم سعی می کند لچکی را که به سر دارد کمی مرتب کند . درکنار خودرو اولی فال هایش را نشان می دهد . اما کسی داوطلب خرید نیست . از کنار خودرو من رد می شود . می گوید : فال می خوای ؟ تازه متوجه شده ام کارش چیست . از او تشکر می کنم . دلم ریش می شود . از خودم می پرسم کدام انسان بی رحمی توانسته است این موقع شب ( ساعت 5/9) این دختر بچه خردسال را از کانون گرم خانواده جدا کرده و به خیابان بکشاند ؟

یادم می آید که شب پیش سریک چهارراه دیگر درهمین ساعت ها پسرک دیگری می خواست شیشه ماشینم را پاک کند . خیلی سرزنده و سرحال بود. از طرز حرف زدنش خوشم آمده بود . ازاو پرسیدم مدرسه هم می روی ؟ گفت : آره . کلاس هفتم ام . اصرار داشت که من پولی به او بدهم . گفتم راستش را بگو امروز چقدر کار کرده ای ؟ گفت : چند دقیقه پیش بیست و شش هزار تومن جمع کرده بودم دادم به خواهرم . گفتم تو این بعد از ظهر ؟ چیزی نگفت . بر همان اصرار خود پافشاری می کرد و من به چراغ خیره شده بودم که سبز شود . به خودم گفتم . عجب درآمدی ! آیا واقعا راست می گویند که این ها در ماه حد اقل سه چهار میلیون تومان در آمد دارند ؟ این راست است که حتی از کشورهای دیگر برای تکدی گری به تهران می آیند ؟ چنین سفره گسترده ای هر کسی را وسوسه می کند تا چه رسد به آن باندهای مخوف قاچاق انسان . سر هر چهار راهی سه چهار نفر ، درکل تهران چند صد تا یا هزار تا از این چهار راه ها داریم ؟ این خیل عظیم متکدیان چه داستانی دارد ؟ چرا هیچ نهادی و قانونی بر این ها نظارت نمی کند ؟ چه کسی به این ها مجوز داده است کودکان خردسال را اینطور به بردگی بکشند ؟

انبوه سوال های بدون پاسخ تا خانه رهایم نمی کند. به یاد خبرهایی می افتم که در روزنامه ها خوانده بودم . اینکه نیمی ازثروت جهان در دست تنها یک درصد است . بعضی آمارها می گوید تنها در دست 36 نفر یا کمتر از آن 16 نفر یا بازهم کمتر 8 نفر . مگر می شود ؟ ما در چه جهانی زندگی می کنیم ؟ نابرابری تا کجا ؟ فاصله های طبقاتی در چه حد ؟ چرا بشر هر چه پیش آمده از عدالت و مساوات فاصله گرفته است ؟ چرا آنهمه مذاهب ، معلمان اخلاق ، جنبش های عدالت خواهانه و مبارزات جانکاه عدالت خواهان نه تنها نتوانسته از شکاف بین کوه های ثروت و دره های فقر کم کند بلکه بر عمق این شکاف افزوده شده است ؟

کارشناسان می گویند بیهوده دنبال عدالت محض نباشید. از مساوات خبری نخواهد بود . تاریخ نشان می دهد این ها از دست بشر خارج است . پس بهتر است به جای رویا پردازی های بی حاصل به فکر راهکارهای دیگری باشیم . اینکه سعی کنیم یک جامعه مرفه بسازیم تا حتی فقیران نیز از این سفره بهره ای برگیرند . بکوشیم تا به جای توزیع ثروت - که امری نشدنی است - فرصت های کسب ثروت را توزیع کنیم . تا آنهایی که اندک شایستگی دارند بتوانند خود را به جایی برسانند و از این دره فقر نجات پیدا کنند . بکوشیم تا با توسعه موسسات و نهادهای خیریه و ترویج « مسابقه در کارخیر » انسان های بیشتری را تشویق کنیم تا دست ساکنان اعماق این دره های فقر را بگیرند و به سطحی بالاتر بیاورند و درهمین حال از مسئولین بخواهیم نه در حرف، که در عمل راه را بر کسانی که اینچنین بی رحمانه و بی پروا از هرگونه مجازاتی از کودکان خردسال سوءاستفاده می کنند بگیرند .

محمد علی عسگری